Wyspa ta może być wymarzonym miejscem na spędzenie wakacji; ale znaleźć tu można  nie tylko wspaniałe plaże, morską kąpiel i zupełny relaks. Wyspa jest atrakcyjna również z uwagi na walory przyrodnicze. Jej krajobraz jest dość urozmaicony. Skalisty charakter widoczny jest zarówno w głębi jak i na wybrzeżu (około 140 km długości). Szczególne wrażenie robią zwłaszcza klify północnych krańców wyspy. Południowa część wyspy pokryta jest natomiast wydmowymi piaskami i porośnięta różnoraką choć niezbyt bujną roślinnością (wrzosowiska). Najwyższym wzniesieniem wyspy jest wzgórze Rytterknægten (162 m npm); znajduje się w centrum wyspy w obszarze leśnym o nazwie Almindingen.
Mimo, że wyspa nie jest zbyt odległa od Polski, to dotarcie na nią z południowych krańców Polski jest dość czasochłonne i może być męczące. Najpierw całonocna podróż pociągiem do Świnoujścia, potem kilka godzin promem „Pomerania", a na końcu kilka kilometrów jazdy rowerem do bazy w Hasle; zajmuje to w sumie około doby. Zdecydowała się na to kilkuosobowa grupa studentów magisterskiego kursu geologii w ramach programowych ćwiczeń terenowych z Petrologii i mineralogii regionalnej. Ale warto było ponieść ten trud, bo choć Morze Bałtyckie ma wiele interesujących wysp, to dla geologa prawdziwie ciekawą jest przede wszystkim Bornholm. O jej atrakcyjności nie decyduje łagodność klimatu, urokliwość krajobrazu, obecność  rzadkich pamiątek historycznych (kurhany, ryty naskalne, menhiry) czy budowli, albo też uprzejmość i gościnność mieszkańców. Dla geologów decydująca jest przede wszystkim jej budowa i pozycja geologiczna względem najważniejszych jednostek geologicznych Europy. Wyspę stanowi  zrąb tektoniczny utworzony z prekambryjskich skał krystalicznych tarczy bałtyckiej (Fennoskandii). W ich skład wchodzą różnorakie gnejsy, migmatyty, mylonity i granity. Najstarsze z nich mają blisko dwa miliardy lat. Pośród nich najlepiej zbadane zostały dotychczas granity. Są one także od lat eksploatowane, a ich sława sięga daleko poza granice Europy.
Bornholmski zrąb tektoniczny uformowany  został przez zespół uskoków  należących do sławnej „linii Teisseyre'a -Tornquista" - powierzchni zetknięcia się „starej" Europy Wschodniej (struktury prekambryjskie) i „młodej" Europy Zachodniej (struktury kaledońskie, waryscyjskie i alpejskie). Do jej powstania doszło prawdopodobnie na przełomie karbonu i permu, a epizodyczne ruchy miały miejsce jeszcze w mezozoiku i kenozoiku (Vajbaek 1985). Charakter tej struktury determinują uskoki NW-SE, choć ważne są też drugorzędne dyslokacje o biegu niemal południkowym.
W południowej i wschodniej części Bornholmu występują też utwory starszego paleozoiku (kambr-sylur) i mezozoiku (trias, jura i kreda), zajmując prawie 1/3 obszaru wyspy. Można w nich spotkać wkładki tak egzotycznych skał jak tonsteiny i bentonity. Licznie występują też skamieniałości. Prekambryjskie podłoże krystaliczne przykryte jest dolnokambryjskimi piaskowcami z Nexø. Skały krystaliczne podłoża przecięte są licznymi dajkami diabazowymi o przebiegu przeważnie NE-SW. Dajki te nie występują w skałach osadowych, co wskazuje na ich powstanie w prekambrze.
Wszystko to jest dostępne w niezbyt licznych kamieniołomach; jednak naprawdę dogodnym miejscem obserwacji bornholmskich skał są przede wszystkim klifowe wybrzeża północno zachodniego i północno wschodniego krańca wyspy.
Na wyspie stworzono prawie 240 km doskonałych ścieżek rowerowych, służą one doskonale przeszło 40 000 mieszkańców jak i coraz liczniejszej rzeszy turystów (około 0,5 ml rocznie), także coraz częściej z Polski. Ich istnienie znakomicie ułatwia dotarcie do różnych ciekawych miejsc. Takimi bez wątpienia są kamieniołomy granitu. Wydobycie surowców skalnych na skalę przemysłową jest jedną z niewielu bornholmskich specjalności. Na wyspie istnieje pięć masywów  granitowych; za najstarszy uznawany jest granit Rønne (przeszło 1 mld lat), a za najmłodszy granit Svaneke (około 800 mln lat). Każdy z granitów bornholmskich ma ustalona markę nie tylko w Danii, ale daleko poza jej granicami. Bodaj najbardziej uznane to granity: Svaneke, Rønne, Hammer i Vang. Pośród nich szczególną popularność zyskał czarny  granit Rønne wykorzystywany głównie na pomniki i wyroby fasetowane. Z bardzo wielu kamieniołomów granitu rozsianych niegdyś na wyspie do naszych czasów dotrwały tylko nieliczne.  Najbardziej znane z nich to Moseløkken i Klippelřkken. Pozostałe zostały zamknięte z różnych przyczyn. Część z nich objęto ochroną, inne zalane wodą, ulegają stopniowo samorzutnej naturalnej rekultywacji. Wydobycie granitu na Bornholmie zdominowane jest przez dwie duże firmy: Rønne Granitværk i RGS 90.. Pierwsza z nich specjalizuje się w produkcji kruszyw o różnym przeznaczeniu, druga - bloków, płyt, kostki, kamienia murowego, itp. Roczne wydobycie granitu na wyspie wynosi około 275 000 ton, z czego blisko 200 000 ton jest eksportowane. Największe eksportowane bloki granitu osiągają nawet kilkanaście ton. Większość z nich trafia na rynek niemiecki (30 000 ton). Z granitów bornholmskich wykonano w Danii wiele monumentalnych budowli.